مُبْغِضٌ لاَِعْدَائِكُمْ، وَ مُعَاد لَهُمْ

مُبْغِضٌ لاَِعْدَائِكُمْ، وَ مُعَاد لَهُمْ;
بغض دشمنانتان را در دل دارم و با آنان عداوت مىورزم.
در اين جمله دو واژه آمده:
واژه «بغض» كه حالتى نفسانى و در باطن انسان است.1
واژه «عِداء» كه همان دشمنى است.
معلوم مى شود كه وظيفه ما در برابر دشمنان اهل بيت فقط كينه، اعراض و نفرت باطنى نيست، بلكه اظهار دشمنى نيز هست. پس اين كه بعضى مى گويند: «تبرّى امرى باطنى است و ظاهر نمودن آن لازم نيست»، اشتباه است، بلكه به هر طريق ممكن بايد تبرّى اعلان گردد، قولاً و فعلاً بايد از دشمنان اهل بيت بيزار بود، دقيقاً مثل حبّ كه ضدّ بغض است، بلكه اصلاً اگر به نحوى اظهار نشود، معلوم نمى شود. البتّه موازين شرعى و عقلايى بايد رعايت شود.


1 . المفردات في غريب القرآن: 55; البغض نفار النفس عن الشيء الّذي ترغب عنه، وهو ضدّ الحب.

با پیشوایان هدایتگر (ج 3) تألیف: (آیت الله سید علی حسینی میلانی (مد ظله))

پرینت گرفته شده از: http://al-milani.com/farsi/library/lib-pg.php?booid=41&mid=208&pgid=2278