منّت یعنی چه؟

منّت يعنى چه؟
راغب اصفهانى در المفردات في غريب القرآن مى نويسد:
المنّة: النعمة الثقيلة، ويقال ذلك على وجهين: أحدهما أن يكون ذلك بالفعل، والثاني أن يكون ذلك بالقول، وذلك مستقبح فيما بين الناس إلاّ عند كفران النعمة. فيقال: منّ فلانٌ على فلان إذا أثقله بالنعمة.
وذلك على الحقيقة لا يكون إلاّ لله تعالى.1
يعنى اگر كسى، فرد ديگرى را غرق نعمت كند مى گويند: فلانى بر فلانى منّت گذاشته و به اصطلاح، نعمت هاى سنگين و ارزشمندى به او داده است.
منّت به معناى حقيقى نيست مگر از آنِ خداوند متعال، وگرنه ديگران مالك حقيقى نيستند تا منّت بگذارند.
كسى كه نعمتى به كسى بدهد و خدمتى براى او انجام دهد و آن را به زبان بياورد مى گويند: قبيح است.


1 . المفردات في غريب القرآن: 474.

با پیشوایان هدایتگر (ج 3) تألیف: (آیت الله سید علی حسینی میلانی (مد ظله))

پرینت گرفته شده از: http://al-milani.com/farsi/library/lib-pg.php?booid=41&mid=207&pgid=2226